Najdawniejsze zabytki piśmiennictwa mezoamerykańskiego

Najstarsze symbole, uważane za pismo odnaleziono na pozostałościach wywodzących się z kultury Olmeków[45]. Na kamiennej płycie pochodzącej z miasta La Venta, wyryty jest obraz przedstawiający idącego mężczyznę, nazwanego Ambasadorem, za którym umieszczone jest wyobrażenie stopy. Znak ten wykorzystywany był później powszechnie w Mezoameryce jako symbol drogi lub przemieszczania się. Na płycie znajdują się jeszcze trzy znaki, ale nie ustalono czy stanowią one część pisma. Na ziemiach olmeckich, w położonej niedaleko La Venty miejscowości San Andrés, znaleziono fragmenty jadeitowych płytek, na których zamieszczono znaki przypominające późniejsze epi-olmeckie[46] i majańskie hieroglify. Odkryto tam także walcowatą pieczęć, na której znajduje się wizerunek ptaka, a przy jego dziobie prawdopodobnie glify. Obydwa znaleziska datowane są na 500 r. p.n.e. W Monte Alban odkryto stele (oznaczone numerami 12 i 13), na których znajduje się dotąd nie w pełni odczytany, powstały między 550 a 350 r. p.n.e. tekst uznawany za najstarszy występujący niezależnie[47]. Dynamicznym rozwojem pisma charakteryzowała się kultura nazywana epi-olmecką, która rozwinęła się na obszarze rozciągającym się od południowo-centralnej części obecnego stanu Veracruz do środkowego Chiapas po zaniknięciu cywilizacji olmeckiej[48]. Reprezentuje ją wykonana z zielonego kamienia tzw. Statuetka z Tuxtli. Ma ona formę postaci ludzkiej przyodzianej w strój upodabniający ją do ptaka, prawdopodobnie kaczki lub czapli. Figurkę pokrywa 75 glifów, składających się na tekst zawierający datę odpowiadającą 162 rokowi n.e. Innym znanym zabytkiem piśmiennictwa pochodzącym z tej kultury jest Stela z La Mojarry. Zawiera ona bardzo długi tekst opływający wizerunek bogato ubranego władcy. Wg próbujących go odczytać językoznawców, opisuje on bitwy stoczone przez przedstawioną osobę, jej wstąpienie na tron, rytualne upuszczanie własnej krwi oraz złożenie w ofierze pokonanego szwagra[49].